30-08-2022 - Verdrietig bericht over Indy zusje van Ocean

De site bijwerken is meestal een leuke bezigheid maar af en toe lastig. Op 17 augustus hebben Paul en Marjolein, mijn schoonzus en zwager, onverwacht Indy, de zus van Ocean, moeten laten inslapen. Vanuit het niets werd Indy lusteloos, niet meer willen eten hoesten en benauwd. Met het hete weer in die week in eerste instantie niet echt verontrustend dat de Indy weinig energie had. Hidden en Ocean lagen ook de hele dag binnen in de koelte van het huis. Naar buiten overdag niet te doen behalve even zwemmen in de Hoge Vaart. Maar bij Indy was het niet de hete zomer week die haar zo energieloos liet zijn. Indy was verontrustend benauwd. Marjolein ging op 12 augustus naar de dierenarts. Het hoesten was misschien een gras aar in haar keel. Want gras eten dat doen Ocean en Hidden net als Indy graag. In haar keel werd niets bijzonders gevonden. Wel constateerde zij longontsteking en veel vocht. Met een tas vol medicatie ging Marjolein weer naar huis. Indy knapte duidelijk op van de vochtafdrijvers en pijnstillers.Dit was voor korte duur. Op 15 augustus ging Marjolein voor de 2e keer naar de dierenarts. Indy was weer benauwd geworden. Een röntgenfoto liet een grote vlek op haar longen zien. Een afspraak werd gemaakt om op 17 augustus een echo van het hart te maken. Die echo is niet meer gemaakt. Indy werd enorm slecht, zij kon niet meer. Heel benauwd en af en toe viel ze weg niet meer aanspreekbaar. In overleg met de dierenarts hebben Paul en Marjolein besloten afscheid te nemen van deze intens lieve hond. Wat is het fijn dat Indy twee heerlijke relaxte Flatcoat jaren heeft mogen vieren in Sassenheim. Wat ben ik blij dat 2 jaar geleden Indy daar zo'n warm en liefdevol huis heeft gekregen.
Op 10 augustus is zij 4 jaar geworden. Leuke felicitaties en kaarten kwamen via de app binnen. Indy, Ocean, Noa, Mila en Hjari al weer 4 jaar. Hoe absurd dat een week later Indy moest inslapen. Niet te bevatten. Van zulke berichten ben ik ook van slag. Zo jong en zo snel. Wat zijn Flatcoats hard, niets laten ze merken tot het echt niet meer kan. Dan besef ik weer dat je hondenmaatje zo maar weg kan vallen niet langzaam oud worden en weten dat de dag er aan gaat komen. Pats boem uit het niets, echt op zijn Flatcoats.
Lowlands Black Energy Ocean River op stamboom, Indy haar roepnaam. De liefste Flatcoat die Paul en Marjolein hebben mogen knuffelen. Indy gaan we nooit vergeten.

In de Biddinghuizen is het LOWLANDS festival ook al geweest. File in de polder een ongekende drukte. De rotzooi na het festival niet te beschrijven. Het verlaten terrein lag vol kampeertenten partytenten slaapzakken kleding, tassen en veel afval. Wat een vuilnisbelt. Dit schijn heel normaal te zijn. Bijna nieuwe tenten blijven gewoon achter. Wat er mee gebeurt ? Ze worden weggegooid. Wat een verkwisting.

De natuur blijft in de polder nog steeds prachtig. Bloemen en vlinders het blijft genieten.
De honden genieten mee: zwemmen dagelijks en rennen als gekken door de vegetatie. Ik heb dan minder plezier vanwege de balletjes van het kleefkruid en de klis die hardnekkig in de vacht blijven hangen. Wat een werk die weer uit de vacht te krijgen.




  » Bekijk alle foto's